« نكتهء دهم » آيا رهبرى در اسلام به‌صورت « شورائى » نيز ممكن است ؟ رهبرى به صورت « شورائى » امرى است غير موجّه زيرا : اولًا اگر دليلى بر فساد آن نداشتيم جز اينكه در اديان الهى در نبوت و ولايت هيچ مثل و سابقه‌اى ندارد و پروردگار عالم در هيچ زمانى شوراى رهبرى و زعامت نصب نفرموده است ، كافى بود . همانگونه كه در زمان اميرمؤمنان عليه السلام ، حسنين عليهما السلام حضور داشته و اين بزرگواران در فضيلت با هم تفاوتى نداشتند همانگونه كه بعد از اميرمؤمنان عليه السلام آن دو بزرگوار با هم حضور داشتند لكن رهبرى و ولايت ، ابتدا مختص حضرت امير عليه السلام و سپس ويژهء حضرت امام حسن عليه السلام و بعد هم مربوط به امام حسين عليه السلام بود و هر يك ، از امامِ وقت مسلمين تبعيت مىفرمود . و ثانياً رهبرى شورائى موجب اضطراب و تشتت است و همانگونه كه عقل ، اصل حكومت را ضرورى مىشمارد ، فردى بودن و شورائى نبودن آن را نيز ضرورى مىداند ، چرا كه تشكيل اصل حكومت براى ايجاد نظم و انتظام و يكپارچگى امور بشرى است و شورائى بودن